صفحه اصلی » وبلاگ و مقالات » انواع دسکتاپ‌های مجازی و روش‌های تخصیص در VDI | مقایسه Persistent و Non-Persistent
دسکتاپ‌های مجازی

انواع دسکتاپ‌های مجازی و روش‌های تخصیص در VDI | مقایسه Persistent و Non-Persistent

فهرست مطالب
0
(0)

با توجه به امکانات گسترده دسکتاپ‌های مجازی، مدیران شبکه به این فناوری روی آورده و زیرساخت‌های خود را بر پایه مجازی‌سازی دسکتاپ بنا می‌کنند تا از مزایای آن بهره ببرند. در ششمین مقاله از سری مقالات مجازی‌سازی مهندس اشکان پزشکی، به بررسی حداقل نیازمندی‌های Connection Server برای مدیریت دسکتاپ‌های مجازی می‌پردازیم.

شرکت پردیس پارس نیز با رشد این فناوری، آموزش‌های لازم را دیده و در پروژه‌های خود از آن بهره می‌برد. تیم فنی این شرکت آماده ارائه خدمات مجازی‌سازی، راه‌اندازی و پشتیبانی شبکه، ایمیل سرور، بکاپ سرور، مانیتورینگ و فایروال می‌باشد.

اهمیت انتخاب مدل مناسب دسکتاپ مجازی

انتخاب مدل دسکتاپ مجازی برای سازمان یا کارفرما، یکی از مهم‌ترین تصمیماتی است که تأثیر مستقیم بر زیرساخت، Storage و نحوه مدیریت کاربران دارد. تصمیم‌گیری در مورد نوع دسکتاپ، در مراحل پیاده‌سازی و توسعه، چالش‌های مختلفی را ایجاد خواهد کرد.

یکی از سوالات متداول در این حوزه این است که آیا باید از دسکتاپ‌های اختصاصی (Persistent) استفاده کرد یا دسکتاپ‌های اشتراکی (Non-Persistent) راهکار بهتری هستند؟

۱. دسکتاپ‌های Persistent (اختصاصی)

  • هر کاربر یک دسکتاپ مجازی اختصاصی دارد.
  • تمامی اسناد، برنامه‌ها و تنظیمات شخصی روی همان دسکتاپ ذخیره می‌شود.
  • کاربر همیشه به یک دسکتاپ مشخص متصل خواهد شد.
  • امنیت و شخصی‌سازی بالا اما نیاز به منابع زیاد برای هر کاربر.

۲. دسکتاپ‌های Non-Persistent (شناور)

  • کاربر در هر بار ورود، ممکن است به یک دسکتاپ جدید متصل شود.
  • هیچ اطلاعاتی بین جلسات کاربر ذخیره نمی‌شود و پس از خروج، دسکتاپ ریست یا ریفرش می‌شود.
  • بهینه‌ترین روش برای مدیریت منابع و کاهش هزینه‌ها.
  • مناسب برای سازمان‌هایی که کاربران زیادی دارند، اما همه کاربران به‌صورت همزمان متصل نیستند.
سایر مقالات  مجازی سازی دسکتاپ

چالش اصلی در Non-Persistent دسکتاپ‌ها

یکی از مشکلات این روش، عدم پایداری برنامه‌های کاربران در دسکتاپ‌های مختلف است. اما با استفاده از VMware App Volumes، می‌توان برنامه‌ها را به‌صورت داینامیک در لحظه ایجاد و به کاربر تخصیص داد.

مقایسه Full Clone و Linked Clone در دسکتاپ‌های Horizon View

Full Clone

  • یک کپی کامل از ماشین مجازی اصلی (Parent VM) است.
  • کاملاً مستقل عمل می‌کند و هیچ وابستگی به ماشین اصلی ندارد.
  • فضای ذخیره‌سازی زیادی مصرف می‌کند و هزینه بالایی دارد.
  • مناسب برای کاربرانی که به محیط دائمی و اختصاصی نیاز دارند، مثل برنامه‌نویسان یا تحلیل‌گران داده.

Linked Clone

  • کپی وابسته‌ای از ماشین مجازی اصلی است و تنها تغییرات جدید ذخیره می‌شوند.
  • به فضای ذخیره‌سازی بسیار کمتری نیاز دارد.
  • به کمک View Composer مدیریت و بروزرسانی دسکتاپ‌ها بسیار ساده‌تر می‌شود.
  • مناسب برای محیط‌های Non-Persistent و سازمان‌هایی که نیاز به مدیریت حجم بالای کاربران دارند.

نتیجه‌گیری

انتخاب بین Persistent و Non-Persistent دسکتاپ‌ها بستگی به نیازهای سازمان، منابع سخت‌افزاری و نحوه استفاده کاربران دارد. همچنین، انتخاب Full Clone یا Linked Clone تأثیر مستقیمی بر هزینه‌ها، کارایی و ظرفیت ذخیره‌سازی خواهد داشت. برای بهینه‌سازی هزینه‌ها و عملکرد دسکتاپ‌های مجازی، معمولاً ترکیبی از Linked Clone و Non-Persistent دسکتاپ‌ها پیشنهاد می‌شود.

این مطلب چقدر برای شما مفید بود؟

برای امتیاز دادن روی یکی از ستاره ها کلیک کن

میانگین امتیاز 0 / 5. تعداد امتیاز: 0

اولین کسی باشید که امتیاز می دهد!

اشتراک گذاری در :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مقالات
Call Now Button